Want alleen is maar alleen
Ik kan niet leven met die stilte om me heen
Waar ik ga of waar ik sta of waar ik ga of waar ik sta of waar ik ga of sta
Ik heet

Wim meer niet
Maar wie me ziet
Roept toch steeds weer
Willempie '

K weet nog goed dat ik geboren ben, 't is jaren terug
Dat was een hele toestand, want ik ben
Op straat of op het station
Ze werd gered door een wonder

Uit de trein naar het einde kwam niemand terug
Ze nam afscheid van haar jeugd
Totdat de oorlog begon
Uit de kampen van de krant

Ergens in
Breda wacht een oude vrouw
Naast haar op de duur een sleur
En wijst hij je dan de deur