Geen chef die echt de baas is
Gordijnen altijd open zijn
Lunch een broodje kaas is
Het land vol groepen van protest

Geen chef die echt de baas is
Gordijnen altijd open zijn
Lunch een broodje kaas is
Het land van stad tot stad weet ieder wie ik ben

Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken
Maar als ze mij zien lopen in de lucht
De nacht begint
Dan maakt een donderslag, de hemel aan het zeetje...

In het park zit een oude vrouw
Naast haar op de bank ligt een krant
De tranen in haar ogen glinsteren mij toe
In haar hoofd gedachten aan toen

Ze praat in zichzelf
In een taal die ik niet meer wat ik doe
Ik leef niet meer k ben moe
Maar wat doet het er nog toe