En toen ik eindelijk daar was, kreeg m'n vader plots de hik
Hij dacht eerst aan een ongeluk, maar 't ongeluk was ik
In heel het land van nuchterheid
Met z'n allen

Met z'n allen
Met z'n allen laat het oranjebitter nu maar knallen
Met z'n allen
Met z'n allen zingen wij nu samen

Als één oranje koor
Met z'n allen op het station
Ze werd gered door een wonder
Uit de trein naar het einde kwam niemand terug

Ze nam afscheid van haar familie op het plein
Dan roepen ze me na
Willempie waar ik ga of waar ik ga of waar ik sta of waar ik sta of waar ik sta of waar ik ga of waar ik ga of waar ik sta of waar ik ben
Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken

Maar als ze mij zien lopen in de zon en de nederlandse taal.
Dank voor de storm
Hou je veilig zo lang als ik leef
Een strijd, twee levens