Ze nam afscheid van haar familie op het station
Ze werd gered door een wonder
Uit de trein naar het einde kwam niemand terug
Ze nam afscheid van haar jeugd

Totdat de oorlog begon
Uit de kampen van de zweep het klappen kent
Een goeie vakman tot en met
En plichtsgetrouw tot in z'n bed

Daar ligt-ie starend naar 't behang
Met naast z'n hoofd z'n waterpomptang
En dan klinkt het keer op keer
Morgen begint het lieve leven weer

Willempie '
K weet nog goed dat ik geboren ben, 't is jaren terug
Dat was een hele toestand, want ik was niet al te samen
Heb ik altijd geeerd.

In godes vrees te leven
Bidt god nacht ende dach,
Dat hij mij kracht wil geven
Dat ik zal wederkeeren