Op straat of in de muur
En niemand die droog brood eet
Achter de regenboog, daar wonen dromen zegt men
Land vol herinnering

Waar ik ga of sta
Ik heet
Wim meer niet
Maar wie me ziet

Roept toch steeds weer
Willempie hoor je iemand over alle slachtoffers,
En daarom maak ik simpelweg de straffen wat roffer.
Fok dat gelul over cellentekort,

Het wordt tijd dat ik geboren ben, 't is jaren terug
Dat was een hele toestand, want ik ben een roffe alexander,
Die alles nu verandert voor elke nederlander.
Want ik heb nog nooit een vorst gezien met zo erg weinig haar

Mijn manen worden reuze lang met hier en daar een krul
Ik voel mij trots en arrogant en werk aan mijn gebrruuulll
Toch moet je verder lopen
Of ben je weer bezopen