Een vlag, twee leeuwen
Met elkaar in de nacht
Ik wijs je de haven in de dalles
Roep

Willem, hij kan alles
Want
Willem is niet bang
Je hoeft het maar te vragen

Dan staat-ie al te vlug
En toen ik eindelijk daar was, kreeg m'n vader plots de hik
Hij dacht eerst aan een ongeluk, maar 't ongeluk was ik
In heel het land van stad tot stad weet ieder wie ik ben een roffe alexander,

Die alles nu verandert voor elke nederlander.
Want ik heb nog nooit een vorst gezien met zo erg weinig haar
Mijn manen worden reuze lang met hier en daar een krul
Ik voel mij trots en arrogant en werk aan mijn gebrruuulll

Toch moet je verder lopen
Of ben je nou echt zoveel vrijer dan bij mij
Ook met hem wordt het leven op de duur een sleur
En wijst hij je dan alleen