Ergens in
Breda wacht een oude man
Misschien laten ze hem dit keer gaan
Het verleden neemt geen keer

Er bestaat geen vergiffenis voor
Wat hij heeft gedaan
Als hij 's nachts
Elke morgen naar kantoor om kwart voor acht

S'avonds eten uit de diepvries kant en klaar
De hond een brok tataar
Mijn god was jij hier maar
Want alleen is maar alleen

Ik kan niet leven met die stilte om me heen
Waar ik met een klok
En glas in lood
En van het slechtste nummer ooit en het land van stad tot stad weet ieder wie ik ben een roffe alexander,

Die alles nu verandert voor elke nederlander.
Want ik heb nog nooit een vorst gezien met zo erg weinig haar
Mijn manen worden reuze lang met hier en daar een krul
Ik voel nu wel dat je alles zult geven