Ook met hem wordt het leven op de duur een sleur
En wijst hij je dan de deur
En dan sta jij alleen.
Want alleen is maar alleen

Ik kan niet leven met die stilte om me heen
Waar ik ga of sta
Ik heet
Wim meer niet

Maar wie me ziet
Roept toch steeds weer
Willempie '
K weet nog goed dat ik geboren ben, 't is jaren terug

Dat was een hele toestand, want ik ben een roffe alexander,
Die alles nu verandert voor elke nederlander.
Want ik heb nog nooit een vorst gezien met zo erg weinig haar
Mijn manen worden reuze lang met hier en daar een krul

Ik voel nu wel dat je alles zult geven
Iedere stap die je wist dat zou komen is eindelijk hier
Ben je er klaar voor?
Kun je dat ooit echt zijn?