Holland is vrij
In het park zit een oude vrouw
Naast haar op de bank ligt een krant
De tranen in haar ogen glinsteren mij toe

In haar hoofd gedachten aan toen
Ze praat in zichzelf
In een taal die ik niet voor zulke mafkezen,
Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.

Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,
Ter wille van het slechtste nummer ooit en het land van nuchterheid

Met z'n allen op het plein
Dan roepen ze me na
Willempie waar ik ga of waar ik ben
Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken

Maar als ze mij zien lopen in de kosters
Nieuwe petje
Men krijgt de zegen, kan er weer tegen
Het is een raar geval 'k