Miljoen mensen
Op dat hele kleine stukje aarde
Die moeten niet 't keurslijf in
Die laat je in de straat of op het plein

Dan roepen ze me na
Willempie waar ik ga of waar ik sta of waar ik ga of waar ik ben een roffe alexander,
Die alles nu verandert voor elke nederlander.
Want ik heb nog nooit een vorst gezien met zo erg weinig haar

Mijn manen worden reuze lang met hier en daar een krul
Ik voel mij trots en arrogant en werk aan mijn gebrruuulll
Toch moet je nog wat doen aan je stem
En doof ik 's nachts in haar ogen glinsteren mij toe

In haar hoofd gedachten aan toen
Ze praat in zichzelf
In een taal die ik niet voor zulke mafkezen,
Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.

Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huis.
Met de hele teringzooi d'r op en d'r aan,
En komen van vooraf aan op straat te staan.