Ze werd gered door een wonder
Uit de trein naar het einde kwam niemand terug
Ze nam afscheid van haar jeugd
Totdat de oorlog begon

Uit de kampen van de zweep het klappen kent
Een goeie vakman tot en met
En plichtsgetrouw tot in z'n bed
Daar ligt-ie starend naar 't behang

Met naast z'n hoofd z'n waterpomptang
En dan klinkt het keer op keer
Morgen begint het lieve leven weer
Willempie hoor je overal

Willempie is een raar geval 'k
Geloof dat niemand weet
Hoe of ik heet
Maar 't kan me niet schelen

Willempie roepen ze hee
Willempie wat zou dat nou toch zijn
Daar sta je dan
Je zag dit moment al zo vaak in je zak (geen ene munt op zak)