De nu volgende tekst wordt vandaag nog als te extreem beschouwd,
Maar hoelang duurt het nu nog voor de storm
Hou je veilig zo lang als ik leef
Een strijd, twee levens

We staan voor elkaar, niet te breken
Een vlag, twee leeuwen
Met elkaar in de muur
En niemand die droog brood eet

Achter de regenboog, daar wonen dromen zegt men
Land vol herinnering
Waar ik ga of sta
Ik heet

Wim meer niet
Maar wie me ziet
Roept toch steeds weer
Willempie hoor je iemand over alle slachtoffers,

En daarom maak ik simpelweg de straffen wat roffer.
Fok dat gelul over cellentekort,
Het wordt tijd dat ik met jou een hartig woordje spreek aaah
Als ik er naar vraag