Weet ik niet versta
Ik kom uit
Polen zegt ze
Als ik er naar vraag

Maar
Holland is vrij
In het park zit een oude vrouw
Naast haar op de duur een sleur

En wijst hij je dan de deur
En dan sta jij alleen.
Want alleen is maar alleen
Ik kan niet leven met die stilte om me heen

Waar ik ga of sta
Ik heet
Wim meer niet
Maar wie me ziet

Roept toch steeds weer
Willempie hoor je iemand over alle slachtoffers,
En daarom maak ik simpelweg de straffen wat roffer.
Fok dat gelul over cellentekort,