Miljoen mensen
Op dat hele kleine stukje aarde
Die schrijf je niet bevalt bestrijd je
Maar ook al schreeuw ik moord en brand

Het blijft het fijnste pokkeland
Met z'n hacheetje, met z'n wwtje, en z'n prive, z'n ikv z'n domineetje
Al denk ik dikwijls, lik toch m'n reetje
Ik hou van holland aan het zeetje...

In het park zit een jongeman
Hij leest de koppen van de krant
Ergens in
Breda wacht een oude vrouw

Naast haar op de bank ligt een krant
De tranen in haar ogen glinsteren mij toe
In haar hoofd gedachten aan toen
Ze praat in zichzelf

In een taal die ik niet voor zulke mafkezen,
Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.
Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huid afgeven.