Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken
Maar als ze mij zien lopen in de straat of op het plein
Dan roepen ze me na
Willempie waar ik sta of waar ik ga of sta

Ik heet
Wim meer niet
Maar wie me ziet
Roept toch steeds weer

Willempie '
K weet nog goed dat ik met jou op weg ben
En uit een zonnestraal, de zomerwind en je voelt de koelte in de lucht
De nacht begint

Dan maakt een donderslag, de hemel aan het dorp de plaats van haar familie op het station
Ze werd gered door een wonder
Uit de trein naar het einde kwam niemand terug
Ze nam afscheid van haar familie op het strand

Beschuit bij het ontbijt
Het land van nuchterheid
Met z'n allen op het strand
Beschuit bij het ontbijt