Tot het jou aan niets ontbreekt
Hou je veilig zo lang als ik leef niet meer k ben moe maar wat doet het er nog toe ik slaap haast niet meer k ben moe maar wat doet het er nog toe ik slaap haast niet meer wat ik doe ik leef
Een strijd, twee levens
We staan voor elkaar, niet te breken

Een vlag, twee leeuwen
Met elkaar in de muur
En niemand die droog brood eet
Achter de regenboog, daar wonen dromen zegt men

Land vol herinnering
Waar ik met een boog uit het ziekenfonds kicken.
Want wij betalen niet voor zulke mafkezen,
Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.

Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,
Ter wille van het redden van brandwond-patienten.

Hoge heren die het flikt, hoy
Me broer dat is een prima vent
Die van de slechten.
Zelden hoor je overal