Maar 't kan me niet schelen
Willempie roepen ze me na
Willempie waar ik ga of sta
Ik heet

Wim meer niet
Maar wie me ziet
Roept toch steeds weer
Willempie '

K weet nog goed dat ik geboren ben, 't is jaren terug
Dat was een hele toestand, want ik was niet al te vlug
En toen ik eindelijk daar was, kreeg m'n vader plots de hik
Hij dacht eerst aan een ongeluk, maar 't ongeluk was ik

In heel het land van nuchterheid
Met z'n hacheetje, met z'n wwtje, en z'n prive, z'n ikv z'n domineetje
Al denk ik dikwijls, lik toch m'n reetje
Ik hou van holland aan het dorp de plaats van haar familie op het station

Ze werd gered door een wonder
Uit de kampen van de
Duitsers
Maar 's nachts voor haar bed staat