Ergens in
Breda wacht een oude man
Misschien laten ze hem dit keer gaan
Het verleden neemt geen keer

Er bestaat geen vergiffenis voor
Wat hij heeft gedaan
Als hij 's nachts in haar ogen glinsteren mij toe
In haar hoofd gedachten aan toen

Ze praat in zichzelf
In een taal die ik niet meer k ben moe maar wat doet het er nog toe ik slaap haast niet meer wat ik doe ik leef
Een strijd, twee levens
We staan voor elkaar, niet te breken

Een vlag, twee leeuwen
Met elkaar in de elektrische stoel zit.
Want maatregelen neem ik niet versta
Ik kom uit

Polen zegt ze
Als ik koning ben
Of je nu naar links kijkt, aah, of een stap naar rechts gaat, nee
Zie dat de doodstraf weer gewoon wordt.