Ze zeggen je moet luisteren maar ik hoor ze
En in deze maatschappij is geen plaats meer voor ze.
Dit is geen sprake van
Dat is voor sommige het sein

Een uurtje christelijk te zijn
Men heeft een rookbom onder het jekje
Men toont een spandoek
Met een licht facistisch trekje

Men sloopt een treintje
Gewoon een geintje
En slaat elkander op het plein
Dan roepen ze me na

Willempie waar ik ben een roffe alexander,
Die alles nu verandert voor elke nederlander.
Want ik heb nog nooit een vorst gezien met zo erg weinig haar
Mijn manen worden reuze lang met hier en daar een krul

Ik voel mij trots en arrogant en werk aan mijn gebrruuulll
Toch moet je verder lopen
Of ben je nou beginnen
Ik zou maar wat doet het er nog toe ik slaap haast niet meer s'nachts elke morgen naar kantoor om kwart voor acht s'avonds eten uit de metro.