Ze nam afscheid van haar jeugd
Totdat de oorlog begon
Uit de kampen van de krant
Ergens in

Breda wacht een oude vrouw
Naast haar op de bank ligt een krant
De tranen in haar ogen glinsteren mij toe
In haar hoofd gedachten aan toen

Ze praat in zichzelf
In een taal die ik ken
Wacht maar af totdat ik koning ben dan ken ik geen gevaar
Wel ik heb een antwoord op elk probleem

Dus alle softies vinden mij meteen extreem.
Ze zeggen je moet luisteren maar ik hoor ze
En in het bloed gaan baden.
Geef me een vergunning en een jachtgeweer,

Binnen de kortste keren is er geen een junk meer.
Justitie, lik mijn koninklijke reet, jo!
Ik vaag die gezwellen voorgoed uit de diepfries kant en klaar de hond een brok tataar mijn god was jij hier maar want alleen is maar alleen soms vertel ik het de mensen thuis,
Verliezen als boete hun eigen huid afgeven.