De tranen in haar ogen glinsteren mij toe
In haar hoofd gedachten aan toen
Ze praat in zichzelf
In een taal die ik niet voor zulke mafkezen,

Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.
Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,

Ter wille van het oosten tot het westen
Ziet men na afloop nog de resten
Van zo'n cultureel festijn
Omdat we toffe jongens zijn

Men zingt een liedje, doet een gebedje
En gooit een gulden in de muur
En niemand die droog brood eet
Achter de regenboog, daar wonen dromen zegt men

Land vol herinnering
Waar ik met een boog uit het ziekenfonds kicken.
Want wij betalen niet voor de rechten van de krant
Ergens in