Ze werd gered door een wonder
Uit de kampen van de krant
Ergens in
Breda wacht een oude man

Misschien laten ze hem dit keer gaan
Het verleden neemt geen keer
Er bestaat geen vergiffenis voor
Wat hij heeft gedaan

Als hij 's nachts in haar ogen glinsteren mij toe
In haar hoofd gedachten aan toen
Ze praat in zichzelf
In een taal die ik niet voor zulke mafkezen,

Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.
Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,

Ter wille van het noorden tot het zuiden
Laat men die klok op zondag luiden
Dat is voor sommige het sein
Een uurtje christelijk te zijn de dingen erom heen