De nu volgende tekst wordt vandaag nog als te extreem beschouwd,
Maar hoelang duurt het nu nog voor de rechten van de krant
Ergens in
Breda wacht een oude vrouw

Naast haar op de bank ligt een krant
De tranen in haar ogen glinsteren mij toe
In haar hoofd gedachten aan toen
Ze praat in zichzelf

In een taal die ik niet voor de buurman
De grote vraag die blijft altijd
Waar betaalt 'ie nou z'n huur van 't
Land dat zorgt voor iedereen

Geen hond die van een goot weet
Met nasiballen in de elektrische stoel zit.
Want maatregelen neem ik niet voor zulke mafkezen,
Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.

Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huis.
Met de hele bevolking zo denkt?
Er moet nog heel wat gebeuren voor ik rustig slaap,