Een vlag, twee leeuwen
Met elkaar in de elektrische stoel zit.
Want maatregelen neem ik niet voor zulke mafkezen,
Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.

Alle snobistische bontjasteven
Moeten voor straf hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,
Ter wille van het oosten tot het waar geworden is

En als je
Ergens iets om geeft
Want waar je gek op bent
Kastijd je

En wat je droomt
Waar je hart zo naar verlangt
Ik zal strijden als een pauw, dit is ons geluid
En hoe klein we ook zijn

Onze daden zijn groot
Gaan niet onderuit
Voor jou, mijn kind
Voor m’n pa, voor m’n ma