Al denk ik dikwijls, lik toch m'n reetje
Ik hou van holland aan het dorp de plaats van haar jeugd
Totdat de oorlog begon
Uit de trein naar het einde kwam niemand terug

Ze nam afscheid van haar familie op het plein
Dan roepen ze hee
Willempie wat zou dat nou toch zijn
Daar sta je dan de deur

En dan sta jij alleen.
Want alleen is maar alleen
Soms vertel ik het de mensen om me heen
Waar ik ga of waar ik ben

Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken
Maar als ze mij zien lopen in de dalles
Roep
Willem, hij kan alles

Want
Willem is niet bang
Je hoeft het maar te vragen
Dan staat-ie al te vlug