Ik slaap haast niet meer 's nachts
Elke morgen naar kantoor om kwart voor acht
S'avonds eten uit de diepvries kant en klaar
De hond een brok tataar

Mijn god was jij hier maar
Want alleen is maar alleen
Ik kan niet leven met die stilte om me heen
Waar ik ga of sta

Ik heet
Wim meer niet
Maar wie me ziet
Roept toch steeds weer

Willempie hoor je iemand over alle slachtoffers,
En daarom maak ik simpelweg de straffen wat roffer.
Fok dat gelul over cellentekort,
Het wordt tijd dat ik geboren ben, 't is jaren terug

Dat was een hele toestand, want ik ben een roffe alexander,
Die alles nu verandert voor elke nederlander.
Want ik heb nog nooit een vorst gezien met zo erg weinig haar
Mijn manen worden reuze lang met hier en daar een krul