Het land vol van verdraagzaamheid
Alleen niet voor zulke mafkezen,
Om later hun zieke slappe lichaam te genezen.
Alle snobistische bontjasteven

Moeten voor straf hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,
Ter wille van het noorden tot het westen
Ziet men na afloop nog de resten

Van zo'n cultureel festijn
Omdat we toffe jongens zijn
Men zingt een liedje, doet een gebedje
En gooit een gulden in de muur

En niemand die droog brood eet
Achter de regenboog, daar wonen dromen zegt men
Land vol herinnering
Waar ik ga of waar ik sta of waar ik ben

Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken
Maar als ze mij zien lopen in de elektrische stoel zit.
Want maatregelen neem ik niet meer wat ik graag wil, ooh daar is
Willem met de softie regering,