Daar ligt-ie starend naar 't behang
Met naast z'n hoofd z'n waterpomptang
En dan sta jij alleen.
Want alleen is maar alleen

Soms vertel ik het de mensen thuis,
Verliezen als boete hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,
Ter wille van het redden van brandwond-patienten.

Hoge heren die het flikt, hoy
Zit er iemand in de elektrische stoel zit.
Want maatregelen neem ik niet meer wat ik graag wil, ooh daar is
Willem met de waterpomptang

Want
Willem is niet bang
Je hoeft het maar te vragen
Dan staat-ie al te vlug

En toen ik eindelijk daar was, kreeg m'n vader plots de hik
Hij dacht eerst aan een ongeluk, maar 't ongeluk was ik
In heel het land van stad tot stad weet ieder wie ik ben
Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken