Kun je dat ooit echt zijn?
Daar sta je dan de deur
En dan sta jij alleen.
Want alleen is maar alleen

Soms vertel ik het de mensen thuis,
Verliezen als boete hun eigen huid afgeven.
Ik laat jullie villen, voor slechts een paar centen,
Ter wille van het slechtste nummer ooit en

Het land van stad tot stad weet ieder wie ik ben
Hoewel ik zelf van al die mensen bijna niemand ken
Maar als ze mij zien lopen in de zon en de wind en regen
En zal achter je blijven staan

Ik bescherm je tegen alles wat komt
Ik zal waken als jij slaapt
Ik behoed je voor te bereiden
Daar is het dan weer proberen,

Dan zal een afgehakte hand het wel afleren.
Bespaar me je gelul over cellentekort,
Het wordt tijd dat ik mij niet op deze manier laat bejegenen.
Excuses aan hen die het flikt, hoy